Daar sta ik dan

In de verte zijn de paarden aan het grazen. Ik sta nog precies op dezelfde plek. Dit beeld en gevoel staat vast in mijn geheugen. 

Een kwartier voor dit moment: 

Ik heb een hindernis gebouwd in de opening van de bak en daarna twee pionnen neergezet. De hindernis staat letterlijk voor een te nemen hindernis in mijn leven. Ik vraag aan Fellow of hij samen met mij over de hindernis wil gaan. Hij accepteert. Ik doe hem een halster om en samengaan we op pad. Bij de eerste pion wil ik stil gaan staan, maar ik merk dat ik plaats moet maken. Oude Bloem en Puck zijn ons gevolgd. Bij de tweede pion voel ik voldoende ruimte. Ik ga stilstaan en doe Fellows halster af. Heel even staan we daar met zijn drieën tot de paarden doorlopen naar het gras. Ik kijk nog een keer naar achter, naar de hindernis en zie Beau staan. Hij wacht tot ik oogcontact met hem maak en gaat er dan overheen. Hij loopt in een rechte lijn door naar zijn vriendjes. Ik blijf staan, onwetend op dat moment hoe lang deze sessie nog bij me zal blijven. 

Het voelt nog als de dag van gisteren, maar we zijn nu een jaar verder. Drie blokken op rij zijn er paarden langs me heen gelopen. ‘Wat zegt het jou’ vroeg een cursusgenoot die het ook opviel. Ik wist dat het iets moest betekenen, maar op dat moment voelde het voor mij als iemand die vroeg of ik de roze olifant niet zag. Ik kan je vertellen dat er geen olifant te bekennen was voor mij. Die was nog ergens in Afrika. 

In gedachten zie ik ze nog steeds voor bij mij lopen, zo zelfverzekerd. Ik voel me nog steeds stilstaan daar, onzeker, niet wetende wat te doen en daarom maar niets doende. Als je aan mij vraagt of ik vaak onzeker ben, dan zeg ik ja. Als ik het even alleen op het schrijven betrek dan twijfel ik heel vaak of het wel goed genoeg is, of het wel interessant is. Terwijl dat niet mijn hoofddoel van het schrijven is. Ik schrijf om mijn gevoel te delen, mijn ervaringen in het leven en mijn ervaringen met paarden en coachen met paarden. En iedereen die ik daarmee raak, inspireer, aan het denken zet is een bonus. 

In mijn hoofd komt er een vraag op. Als een paard iets wil wat zou hij dan doen? Ik denk aan Shelby, die als ze een koekje wilt me een kusje geeft. Ik denk aan Rimke die zo de stal van de buren in loopt, omdat daar eten in ligt. Ik denk aan Corvette die niet vast wilde staan en daarom zich altijd losmaakte. Als een paard iets wil, dan doen ze nooit onzeker. Ze gaan ernaartoe. Ze gaan in beweging.  

Als ik ooit mijn boek wil schrijven dan denk ik dat het tijd wordt om in beweging te komen. Om de roze olifant een knuffel te geven en samen op weg te gaan.

Geef een reactie