Probleem? Of uitdaging…

Ohoh, is het allereerste wat door mij heen schiet als ik de boom van de foto op het pad zie staan. Daarnaast baal ik, omdat mijn pad is geblokkeerd. Ik kijk om me heen en zie in eerste instantie geen andere uitweg dan terug te gaan waar ik vandaag ben gekomen. Toch weet ik dat ik een keuze heb. Zie ik de boom als een probleem of een uitdaging? 

Ik heb twee verzorgpaarden die beide niet meer verschillend konden zijn. Waar de eerste, Cassandro, blij word als hij altijd hetzelfde rondje in het bos mag lopen (we hebben drie variaties en meer dan dat is niet oké) is de ander, Shelby, pas blij als ze van het ruiterpad af mag. Net zoals een wandelaar dwars door het bos heen. Zij wil graag nog een woordje praten met degene die ooit het concept ruiterpad speciaal voor paarden bedacht heeft. 

Met beide paarden kwam ik laatst een boom tegen op het pad. Bij Cassandro was het een boom die er speciaal was neergelegd om een sprongetje te maken. Ik stuurde erop af en aan zijn lichaam kon ik merken dat hij het spannend vond. Zijn ademhaling gaat dan omhoog, zijn neusgaten worden groter, hij spant zijn spieren aan en het liefst springt hij opzij om het uit de weg te gaan. Hij vertrouwde echter op mijn leiding en ging eroverheen. Daarna was direct de spanning uit zijn lichaam. Inmiddels zijn we al een aantal keer over de boom gesprongen en trekt hij er nu zelf op aan. Hij vindt het echt leuk. Uit zichzelf had hij dit nooit geprobeerd. Hij had misschien wel bedacht dat het kon, maar hij had zich laten tegenhouden door zijn angst. 

Dat herken ik heel goed. Als ik zou moeten kiezen dan herken ik mezelf het meest in Cassandro. Als ik iets nieuws moet doen dan voel ik het ook in mijn lichaam. Voornamelijk in mijn schouders en nek die ik dan ga aanspannen, ik voel een soort spanning en er komen allemaal gedachtes in mijn hoofd. Wat als het niet lukt, wat als ik het niet kan, wat als niemand op mij zit te wachten. Alles wat nieuw is vind ik spannend, maar ja als ik dat altijd uit de weg was gegaan dan had ik nooit een van mijn dromen bereikt. Je kan geen coach worden als je nooit iemand coacht. 

Met Shelby was de boom zo hoog en groot dat we er niet overheen en niet omheen konden. Ons pad werd letterlijk geblokkeerd. Ik had deze blokkade kunnen accepteren, het kunnen zien als een teken dat dit niet het goede pad was, dat het niet voorbestemd was om daar te komen. Of ik kon het zien als een uitdaging, die ik niet in mijn eentje hoefde te nemen, want ik had immers Shelby bij me. Ik liet haar de leiding nemen en zij zocht en vond een nieuw pad om de boom heen.    

Dit waren twee letterlijke bomen op de weg, maar met figuurlijke bomen werkt het net zo. Ik kan mij vasthouden aan mijn ‘overtuiging’ dat ik een Cassandro ben, aan alle gedachtes die in mij opkomen en mij alleen daarop focussen. Ik kan ook ervoor kiezen te erkennen dat ik het spannend vind en hulp vragen. Shelby’s zien veel meer mogelijkheden dan Cassandro en helpen graag. En dan blijkt die boom helemaal geen obstakel te zijn. Gewoon een omleiding op weg naar mijn dromen. Of een nieuw pad naar iets nieuws wat ik nog niet voor mogelijk had geacht.

En jij, ben jij een Shelby of een Cassandro? 

Geef een reactie