Meer verbinding krijgen door je manier van praten aan te passen

If the horse says no, maybe you have blocked the answer yes. 

“Je moet sneller praten” zei de instructrice tegen mij. Verbaasd keek ik haar aan. Wat zou het gaan helpen als ik hardop heel snel alle woorden achter elkaar zou zeggen… het zou wel grappig zijn als mijn paard dan ineens wel had gedaan wat ik vroeg. Gelukkig, of misschien helaas voor de toeschouwers, bedoelde ze het figuurlijk. Het paard reageerde niet op wat ik deed. Door de manier waarop ik mijn hulpen gaf aan te passen, in dit geval sneller, moest ik kijken of ik dan wel reactie kreeg van het paard. Een paar dagen later realiseerde ik mij dat ik dit veel breder kon trekken. Door mijn manier van praten aan te passen kan ik veel meer verbinding krijgen met mensen. En dieren. 

Makkelijk gezegd, moeilijker in de praktijk. Je praat toch het liefst in je voorkeursstijl. Probeer maar eens je manier van schrijven aan te passen. Je kan als je best doet echt wel netjes schrijven, maar op het moment dat je druk bent of haast hebt of er geen aandacht aan besteed dan schrijf je zoals je altijd doet. Praten en communiceren is net zo. 

Laatst zat ik te paard in het bos. Lichtelijk gefrustreerd en beetje radeloos. Ik deed zo mijn best rustig te blijven en samen te werken met het paard, maar het ene moment werd ik compleet genegeerd en het volgende moment kreeg ik een te overdreven reactie. Om het visueel te maken: Het is net alsof je aan het fietsen bent en het ene moment stilstaat en het andere moment vooruitschiet. Terwijl jij denkt dat je precies even hard trapt als daarvoor. Zoals ik al zei: frustrerend. Wat ik dan doe als ik te paard zit is vaak even stappen, teugels laten vieren en niks meer vragen. 

Als bij mij de druk eraf is en de rust is teruggekeerd dan kan ik ineens wel zien wat er echt gebeurde. Zo ook deze keer. Ik blokkeerde het paard. Ik gaf wel een hulp, maar tegelijk blokkeerde ik hem zodat hij niet de gewenste reactie kon geven. Het is net als trappen op je fiets terwijl je tegelijkertijd je remmen indrukt. Dan kom je niet vooruit. Nu is het met een fiets nog makkelijk communiceren. Je laat je remmen los, verandert van versnelling en je gaat vooruit. Met paarden, dieren en mensen is het toch net ietsjes anders. 

Misschien herken je het wel. Dat je in gesprek bent met iemand en gefrustreerd raakt omdat die ander je niet begrijpt. En je bent nog wel zo duidelijk. De ander heeft gewoon een bord voor zijn kop. Bedoel hoe simpel kan het zijn… Als je vooruit wilt, moet je niet tegelijk remmen. Probeer het ineens om te draaien en afstand te nemen. Wat gebeurt er echt? Misschien drukt de ander zijn remmen niet in, maar hangt er een te zware aanhanger achter.

Voor mij helpt het om rust te nemen. Eventjes letterlijk en figuurlijk afstand nemen en nagaan wat ik kan aanpassen zodat ik wel verbinding krijg. Communicatie komt altijd van twee kanten. Ik vraag mezelf af, wat doe ik dat de ander blokkeert? Misschien heb ik wel het antwoord ja geblokkeerd. Dus kijk niet gek op als jij mij ineens heel snel ziet praten. Doe me eens na zou ik zeggen;) 

Want vaak als ik snel praat, dan krijg ik meer dan waar ik om heb gevraagd of krijg ik het makkelijker of sneller. En dat alles terwijl ik mezelf kan blijven. 

Anna geeft Shelby kusje
Van frustratie naar verbinding

Geef een reactie