Proost op het leven en volg je hart

Proost op het leven

Net als bijna een jaar geleden wil ik graag met jullie het glas heffen op het leven en op alle mensen en dieren die ons dierbaar zijn. Ik sta nog wekelijks stil bij de levensles die mijn vader mij meegaf. We leven nu, geniet ervan. De beste manier om dit te doen is stil te staan bij wat je doet, wat je voelt en je hart leren volgen.

Verbinden met jezelf, met je diepste gevoelens, met je kwetsbare kant is misschien wel een van de moeilijkste dingen die er zijn. Ik zal een simpel voorbeeld geven. Een van mijn grootste wensen is het hebben van een eigen hond en paard. Een hele mooi wens, die ik nu niet realiseer vanwege allerlei redenen. De twee grootste zijn dat ik te onregelmatig thuis ben voor een eigen hond en ik heb niet voldoende geld voor een eigen paard. Belangrijke redenen om het niet te doen toch? 

Van de week was ik uit eten toen er een hond naar me toe kwam gelopen en zo naast mijn stoel kwam liggen. Ik werd geadopteerd door een hond. Als het aan mij had gelegen had ik zo de hond meegenomen, maar ik denk dat het baasje dat niet zo op prijs zou hebben gesteld. Als ik bij honden ben, dan ben ik zo gelukkig. Lekker samen wandelen en genieten van de natuur, horen hoe de vogels fluiten, zien hoe gelukkig de hond is als we naar het water gaan, spelletjes doen. Maar ja een hond kost wel geld, dan moet ik wel heel vroeg opstaan, de hond moet alleen zitten en met het slechte weer moet je ook naar buiten…. 

Dit jaar was ik het gelukkigst op het moment dat ik Shelby mocht doen zeven dagen in de week. Soms was het zwaar, maar als ik bij haar was, dan was alles goed. Even een kusje en ik kon weer lachen. Alle zorgen van de dag was ik kwijt, het enige wat telde was dat moment. 

Anna Elizabeth geeft Shelby een kusje

Misschien dat een aantal van jullie het herkennen, maar als ik omringd door dieren ben, dan voel ik mij gewoon thuis. Als honden en paarden me zo gelukkig maken, waarom heb ik ze dan niet? Waarom maak ik geen werk van mijn wensenlijst? Omdat het gemakkelijker is in mijn ‘klacht’, mijn excuses te blijven hangen dan voor geluk te kiezen. Want dat betekent toegeven en er werk van gaan maken. Aan de slag gaan met wat als ik het financieel niet red en de tijden? Maar wat als dat mij een van de gelukkigste personen op aarde maakt? Dat verdien ik. En jij ook! 

Dus wat staat er op jouw wensenlijst? Wat zijn dingen waar jij gelukkig van wordt, maar die je zelden doet. Wat zijn wensen waar je blijft hangen in je excuses en waar je geen werk van maakt. Nog makkelijker, wat zijn je excuses? Voor elk excuus is namelijk een oplossing. Ga aan het werk met je mits en maren. 

Kies een wens uit, schenk je glas vol en hef het. Ik hoop dat je samen met mij wil proosten op deze wens. Ik hoop dat mijn wens en die van jou volgend jaar zijn uitgekomen of een stuk dichterbij zijn. Op het leven! Want we leven nu. 

Probleem? Of uitdaging…

boom dat het pad blokkeert

Ohoh, is het allereerste wat door mij heen schiet als ik de boom van de foto op het pad zie staan. Daarnaast baal ik, omdat mijn pad is geblokkeerd. Ik kijk om me heen en zie in eerste instantie geen andere uitweg dan terug te gaan waar ik vandaag ben gekomen. Toch weet ik dat ik een keuze heb. Zie ik de boom als een probleem of een uitdaging? 

Ik heb twee verzorgpaarden die beide niet meer verschillend konden zijn. Waar de eerste, Cassandro, blij word als hij altijd hetzelfde rondje in het bos mag lopen (we hebben drie variaties en meer dan dat is niet oké) is de ander, Shelby, pas blij als ze van het ruiterpad af mag. Net zoals een wandelaar dwars door het bos heen. Zij wil graag nog een woordje praten met degene die ooit het concept ruiterpad speciaal voor paarden bedacht heeft. 

Met beide paarden kwam ik laatst een boom tegen op het pad. Bij Cassandro was het een boom die er speciaal was neergelegd om een sprongetje te maken. Ik stuurde erop af en aan zijn lichaam kon ik merken dat hij het spannend vond. Zijn ademhaling gaat dan omhoog, zijn neusgaten worden groter, hij spant zijn spieren aan en het liefst springt hij opzij om het uit de weg te gaan. Hij vertrouwde echter op mijn leiding en ging eroverheen. Daarna was direct de spanning uit zijn lichaam. Inmiddels zijn we al een aantal keer over de boom gesprongen en trekt hij er nu zelf op aan. Hij vindt het echt leuk. Uit zichzelf had hij dit nooit geprobeerd. Hij had misschien wel bedacht dat het kon, maar hij had zich laten tegenhouden door zijn angst. 

Dat herken ik heel goed. Als ik zou moeten kiezen dan herken ik mezelf het meest in Cassandro. Als ik iets nieuws moet doen dan voel ik het ook in mijn lichaam. Voornamelijk in mijn schouders en nek die ik dan ga aanspannen, ik voel een soort spanning en er komen allemaal gedachtes in mijn hoofd. Wat als het niet lukt, wat als ik het niet kan, wat als niemand op mij zit te wachten. Alles wat nieuw is vind ik spannend, maar ja als ik dat altijd uit de weg was gegaan dan had ik nooit een van mijn dromen bereikt. Je kan geen coach worden als je nooit iemand coacht. 

Met Shelby was de boom zo hoog en groot dat we er niet overheen en niet omheen konden. Ons pad werd letterlijk geblokkeerd. Ik had deze blokkade kunnen accepteren, het kunnen zien als een teken dat dit niet het goede pad was, dat het niet voorbestemd was om daar te komen. Of ik kon het zien als een uitdaging, die ik niet in mijn eentje hoefde te nemen, want ik had immers Shelby bij me. Ik liet haar de leiding nemen en zij zocht en vond een nieuw pad om de boom heen.    

Dit waren twee letterlijke bomen op de weg, maar met figuurlijke bomen werkt het net zo. Ik kan mij vasthouden aan mijn ‘overtuiging’ dat ik een Cassandro ben, aan alle gedachtes die in mij opkomen en mij alleen daarop focussen. Ik kan ook ervoor kiezen te erkennen dat ik het spannend vind en hulp vragen. Shelby’s zien veel meer mogelijkheden dan Cassandro en helpen graag. En dan blijkt die boom helemaal geen obstakel te zijn. Gewoon een omleiding op weg naar mijn dromen. Of een nieuw pad naar iets nieuws wat ik nog niet voor mogelijk had geacht.

En jij, ben jij een Shelby of een Cassandro? 

Doen alsof je een paard bent

vier paarden op een rij aan het grazen

“Don’t keep me dry” klinkt er door mijn oortjes heen terwijl de regen met bakken naar beneden komt. Ik heb net ontdekt dat mijn regenjas toch niet meer waterdicht is en dat deze korte weg naar huis iets langer (lees minimaal 15 minuten langer) is dan ik had bedacht. Toch ben ik aan het genieten. Ik ben zodanig om me heen aan het kijken dat ik pas door heb dat ik in een waterplas loop, als ik merk dat ik water verplaats met mijn schoen omdat de plas zo diep is. Er zijn tal van redenen om mijn humeur te kunnen laten bederven, maar ik blijf genieten. Ik heb net mijn benen gestrekt in een mooi natuurgebied. Als ik een paard was geweest, dan had je me bokkend van vrolijkheid voorbij zien rennen. 

Laatst vroeg iemand op social media hoe hij meer gelukkig kon zijn. Mijn ‘simpele’ antwoord: door te doen alsof je een paard bent. Ik kan de fronsen op iedereens voorhoofd al voor me zien, wat heeft ze nu weer verzonnen. Maar geloof mij, het is heel simpel. 

Heb jij ooit een paard in de natuur zich druk zien maken om het feit hoe ze gelukkiger kunnen zijn? Een paard in de natuur gaat drinken als ze dorst hebben, eten als ze trek hebben. Die maakt zich niet druk om alle boodschappen die ze nog moeten doen, vrienden die ze al te lang niet hebben gebeld, alle klusjes in huis die nog gedaan moeten worden of om het feit dat hun baasje er nog niet is en de les al over 15 minuten begint… 

Paarden zijn in het hier en nu. Ze genieten van wat er is. Dat betekent lekker languit in de zon gaan liggen als het warm is. Rennen, bokken en gek doen als er een windje staat of als er eindelijk weer wat regen valt. 

Een van mijn meest waardevolle herinneringen is dat ik samen met mijn beste vriendin vier paardjes ging opzoeken in het weiland waar ze stonden. Ik probeer woorden te vinden om het te omschrijven, maar ik kom niet verder dan dat ik helemaal zen was. En zo simpel is het eigenlijk ook. Op dat moment was ik met mijn volle aandacht bij de paarden en aan het genieten. Ik was eventjes net als een paard. 

En jij? Mag jij helemaal in het moment zijn? Alle gedachten loslaten en je aandacht geven op wat er nu gebeurt. Welke geluiden je hoort, wat je ruikt, wat je ziet, wat je voelt… eventjes een paard zijn. Mag dat? 

 

Ik ben er wel, maar ik ben er niet

Een fractie voordat het gebeurde, raakte ik echt in paniek. Niet weer, dacht ik. Mijn auto klapte tegen de vangrail en schaarde terug tegen de trailer aan. Op het moment dat ik stilstond, wilde ik het liefst maar één ding: heel hard huilen en tegen iemand aankruipen die tegen me zou zeggen dat alles goed zou komen. Ik had behoefte aan bescherming en getroost te worden. Tegelijkertijd ging mijn hart uit naar het paard in de trailer, en wist ik dat zij mijn hulp nu nodig had. Elke dag ben ik dankbaar voor dat het is afgelopen ‘met alleen maar blikschade’. 

Ik heb denk ik nog nooit eerlijk gezegd hoe erg ik in shock was na het ongeluk. Ik liet het ook niet zien, want ik was grapjes aan het maken. “Altijd al een deel van de snelweg willen laten afzetten” en “ik mocht het jaar niet meer beginnen met een knal dus ik dacht ik ga zo het jaar maar uit.” Daarnaast sloot ik me ook af. Tegen iedereen die tegen me zei dat ze het fijn hadden gevonden als ik niet in mijn eentje in de auto had gezeten, antwoordde ik dat die het ongeluk niet hadden kunnen voorkomen. Nu achteraf, besef ik wat ik aan het doen was. Ik stelde me groot op, ik stel me altijd groot op. Kijk maar even hoe goed ik dit allemaal oplos, ik red me wel. Ik geef wel toe dat ik geschrokken was, maar kijk nou hoe sterk persoon ik ben. Hoe harder ik grapjes maak, hoe heftiger het vaak is.  Alles om maar niet toe te hoeven geven aan de spanning, om te laten zien aan anderen dat ik gekwetst ben. Want wat nou als ik dat laat zien en ze lopen van me weg? 

Ik wilde het liefst getroost worden, toe kunnen geven aan alle emoties, alle schrik en alle spanning. Ik wilde geholpen worden, maar wat ik deed was mij groothouden. ‘Wil je me troosten? Dankjewel, maar dat heb ik niet nodig.’ Dat liet ik met mijn lichaamstaal en met mijn woorden zien. Je kunt het vergelijken met heel erg honger hebben en dan nee zeggen als je eten aangeboden krijgt. Ik doe het niet expres, dit is mijn overlevingsstrategie die ik vroeger geleerd heb. Er te zijn, zonder er te zijn. 

Inmiddels heb ik na twee auto-ongelukken en een psychische zware revalidatie weer verbinding gekregen met mezelf. Ik heb geleerd er voor mezelf te zijn en naar mijn lichaam te luisteren. Aan te geven wanneer ik honger heb of te vragen als ik hulp nodig heb. De ene keer gaat dat goed, de andere keer wat minder. 

Dit is waar ik jou als coach bij wil helpen: het in verbinding komen met jezelf, met je lichaam, je wensen en je dromen. Omdat ik wou dat ik mezelf dat eerder had gegund en ik weet hoeveel ik eraan heb. Want mijn vrienden? Die zijn er nog steeds. 

Kusjestijd

Ik wil de paddock uitlopen, maar Shelby is het daar niet mee eens. Ze versnelt iets zodat ze mij inhaalt en zodra ze ver genoeg voor me is draait ze zich zo dat haar kont voor de uitgang staat en met haar gezicht naar mij toe. ‘Hierblijven!’ Lijkt ze te zeggen, ‘het is kusjestijd’.

Eigenlijk zou ik vandaag niet naar stal gaan. Shelby zou een rustdagje hebben en ik ook. Gister had ze echter een iets warm voetje en daarom besloot ik vandaag toch even te gaan kijken uit mijn werk. Een pitstop om daarna rustig thuis te gaan zitten. Met mijn kont op een stoel, gezicht in de zon en even helemaal niks te hoeven. Wat ik overigens een uurtje volhoud max, maar het gaat om het idee he. Geen verplichtingen, geen haast, niet van de ene naar de andere plek, niet van het ene klusje naar het andere taakje. Eventjes niks. Dat was mijn idee.

Shelby had andere plannen. Ze was superblij om me te zien en ze overspoelde me met kusjes. Want kusjes = snoepje. Vooruit dan maar. Ik probeer haar been te voelen of die nog iets warmer is, maar ze blijft zich verplaatsen. Stilstaan? Nergens voor nodig. Ik voel de lach op mij gezicht. Hoe kan je nou boos worden op zo’n lieverd? 

Als ik het zo achteraf bekijken dan zie ik het duidelijk voor me. Ik was weer figuurlijk gezien aan het touwtrekken met een paard. Ik trok mezelf voort naar een stoel voor een uurtje rust, om daarna weer door te gaan. Met de lijst taken die ik voor mezelf heb bedacht.  Eventjes blog schrijven, eventjes huiswerk maken voor de studie, nog even leren, en ga zo maar door. 

Shelby liet me zien dat ik ook bij haar in het zand kon gaan zitten. Om eventjes helemaal hier te zijn. Te genieten van het moment, van het zonnetje en van haar. Zij wilde me de rust geven die ik nodig had. En in plaats van het te accepteren of uberhaupt ook maar te zien, verviel ik mijn oude fout. Mezelf voorttrekkend aan een touw van taak naar taak volgens de planning, met ingeplande rust dat wel. 

Shelby gaf figuurlijk een ruk aan het touw zodat ik los zou laten. Waarom? Omdat het kan. Zij gaf mij in vijf minuten een moment van inzicht dat ik weer even nodig had. 

Dit is een kort voorbeeld hoe krachtig een sessie kan zijn. Hoe snel iets naar boven kan komen. Herken je iets? Ben jij ook wel eens aan figuurlijk aan het touwtrekken met een paard?

Gun jezelf een sessie met een paard. Gun jezelf een Shelby. Gun jezelf kusjestijd als die aangeboden wordt. Laat je touw eens los. #omdathetkan  

Tunnelvisie

Zijn schouders gaan naar voren, zijn hoofd omlaag, zijn blik is een combinatie van boos met teleurstelling en hij laat de pony stilstaan. Hij zegt niets en tegelijkertijd heel veel. Hij wordt overweldigd door emotie, waar hij geen uiting aan kan geven. Ik denk dat hij het liefst van de pony zou willen afstappen en wegrennen. Dit is niet hoe hij gehoopt had dat zijn dressuurproef op Holly zou gaan. 

Holly is zijn lievelingspony. Voor haar is dit haar allereerste proef ooit. Ze vindt het nog best spannend zo in haar eentje in de bak. Normaal gesproken haalt ze haar vertrouwen uit haar maatjes, nu heeft ze alleen hem. Hij wil haar graag langs de bakkabouters sturen en laten zien dat het veilig is. Dat de mensen in het juryhokje niets doen. Dat het maar een paar minuten duurt en dat ze op hem kan vertrouwen. Elke keer als Holly het spannend vond en de binnenbocht wilde nemen, probeerde hij heel rustig terug te sturen. Elke keer weer. 

Toch bleef ze het proberen. En nu, nu denkt hij dat hij er alles aan heeft gedaan en hij weet het niet meer. Hoe hij uit deze situatie moet komen en hoe hij met al deze gevoelens moet omgaan. Het is hem niet gelukt, dat is duidelijk toch. 

Wat ik, zijn moeder en de jury zien is een jongen die heel rustig op zijn pony zit. Die het oneindig bleef herhalen. Die steeds iets verder in de buurt van de bakkabouters kwam.  Wij zagen dat Holly bij het ingaan van de bak besloot dat de helft wel vergenoeg was. Het lukte hem om uiteindelijk toch de hele bak door te sturen. Hij gaf haar vertrouwen en liet haar zien dat de bakkabouters er misschien wel eng uitzien, maar helemaal niets doen. Alleen elke keer als zijn aandacht iets verslapte, maakte ze daar handig gebruik van. Want Holly vond het echt heel spannend. Hij probeerde het gewoon nog een keer, en nog een keertje, en vooruit dan maar nog een keertje. Hij werd niet boos, niet ongeduldig. Zelfs op het moment dat hij niet meer wist en besloot stil te gaan staan, reageerde hij het niet op zijn pony af. 

Wat zijn moeder ziet is dat als ze nu niets doet, dat hij dan een standbeeld wordt. Dan kan ze van alles zeggen of doen, maar is hij niet meer bereikbaar. Niets komt dan bij hem binnen. Dan zit hij in een tunnel waar hij niet in of uit kan. Toch besluit ze in een split second iets te doen. Hij zit midden in zijn proef en ze heeft één kans om zijn patroon te doorbreken. Ze zegt tegen hem dat hij dit nu niet kan maken.  Wat er omgaat in zijn koppie weet ik niet, maar zijn blik gaat weer naar voren. Hij rijdt door en hij maakt zijn proefje af. Normaal heeft hij minimaal een paar minuten nodig om tot rust te komen, nu duurde het nog niets eens vijf seconden. In vijf seconden ging hij van stoppen, naar toch doorgaan. 

Soms zit er een verschil in tussen wat wij zien en wat jezelf ziet. Vaak zitten we vast in een bepaalde gedachte en alles wat er gebeurt passen we toe op deze gedachten. We zitten in een soort tunnelvisie. Elke keer als Holly weer de binnenbocht nam, bevestigde dat de jongen in zijn visie dat het hem niet lukte. Dat hij steeds dichterbij de jury kwam er uiteindelijk zelfs langs, vergat hij elke keer als ze binnenbocht weer nam. Zo bleef hij zien dat het hem niet lukte. 

Wat we niet beseffen is dat er in de tunnel een gordijn hangt, waar je doorheen kan stappen zodat je weer alles kan zien. Soms heb je er alleen even hulp voor nodig om daar te komen. Zijn moeder gaf hem een duwtje door het gordijn de tunnel uit, op naar het open terrein. 

Zijn wedstrijd is misschien dan wel verloren gaan, toch Is hij trots op zichzelf. Hij heeft een overwinning behaald op zichzelf. In plaats van dat hij de tunnel afsloot kwam hij er met hulp uit. En de volgende keer? Wil hij weer op Holly.  

Daar sta ik dan

In de verte zijn de paarden aan het grazen. Ik sta nog precies op dezelfde plek. Dit beeld en gevoel staat vast in mijn geheugen. 

Een kwartier voor dit moment: 

Ik heb een hindernis gebouwd in de opening van de bak en daarna twee pionnen neergezet. De hindernis staat letterlijk voor een te nemen hindernis in mijn leven. Ik vraag aan Fellow of hij samen met mij over de hindernis wil gaan. Hij accepteert. Ik doe hem een halster om en samengaan we op pad. Bij de eerste pion wil ik stil gaan staan, maar ik merk dat ik plaats moet maken. Oude Bloem en Puck zijn ons gevolgd. Bij de tweede pion voel ik voldoende ruimte. Ik ga stilstaan en doe Fellows halster af. Heel even staan we daar met zijn drieën tot de paarden doorlopen naar het gras. Ik kijk nog een keer naar achter, naar de hindernis en zie Beau staan. Hij wacht tot ik oogcontact met hem maak en gaat er dan overheen. Hij loopt in een rechte lijn door naar zijn vriendjes. Ik blijf staan, onwetend op dat moment hoe lang deze sessie nog bij me zal blijven. 

Het voelt nog als de dag van gisteren, maar we zijn nu een jaar verder. Drie blokken op rij zijn er paarden langs me heen gelopen. ‘Wat zegt het jou’ vroeg een cursusgenoot die het ook opviel. Ik wist dat het iets moest betekenen, maar op dat moment voelde het voor mij als iemand die vroeg of ik de roze olifant niet zag. Ik kan je vertellen dat er geen olifant te bekennen was voor mij. Die was nog ergens in Afrika. 

In gedachten zie ik ze nog steeds voor bij mij lopen, zo zelfverzekerd. Ik voel me nog steeds stilstaan daar, onzeker, niet wetende wat te doen en daarom maar niets doende. Als je aan mij vraagt of ik vaak onzeker ben, dan zeg ik ja. Als ik het even alleen op het schrijven betrek dan twijfel ik heel vaak of het wel goed genoeg is, of het wel interessant is. Terwijl dat niet mijn hoofddoel van het schrijven is. Ik schrijf om mijn gevoel te delen, mijn ervaringen in het leven en mijn ervaringen met paarden en coachen met paarden. En iedereen die ik daarmee raak, inspireer, aan het denken zet is een bonus. 

In mijn hoofd komt er een vraag op. Als een paard iets wil wat zou hij dan doen? Ik denk aan Shelby, die als ze een koekje wilt me een kusje geeft. Ik denk aan Rimke die zo de stal van de buren in loopt, omdat daar eten in ligt. Ik denk aan Corvette die niet vast wilde staan en daarom zich altijd losmaakte. Als een paard iets wil, dan doen ze nooit onzeker. Ze gaan ernaartoe. Ze gaan in beweging.  

Als ik ooit mijn boek wil schrijven dan denk ik dat het tijd wordt om in beweging te komen. Om de roze olifant een knuffel te geven en samen op weg te gaan.

Touwtrekken met een paard

 “Houd dit eens vast” en hij geeft me een soort stang om vast te houden. “Ik ga eraan trekken en ik wil dat je blijft staan.”. Ik adem diep in en zet me schrap. Ik span mijn spieren aan en zorg ervoor dat ik goed vastheb. “Klaar?” Ja knik ik. Hij trekt aan de stang en hoe erg ik mijn best ook doe ik beweeg mee. 

Hij had mij net zo goed kunnen vragen te gaan touwtrekken met een paard. Als een paard niet met je mee wilt lopen, omdat er ergens een verdwaald hooisprietje ligt, dan kun je met heel veel kracht aan het touw gaan trekken, oftewel touwtrekken. Het paard zal dan ‘dankjewel’ zeggen en jouw gewicht gebruiken om vooral toch niet de kant op te gaan die jij wilt. Als je pech hebt trekt je paard je over het hele terrein op naar het weiland met die lekkere groene grassprietjes. De plek waar jij absoluut niet naar toe wilde, maar omdat je blijft vasthouden wel onderweg naar toe bent… 

Op de manege leer je hoe je moet lopen met een pony. Altijd aan de linkerkant – alsof de pony in paniek raakt als je ineens rechts gaat lopen – het uiteinde van het touw in je linkerhand en je rechterhand aan het begin van het touw. De pony mag geen gras eten en moet braaf meelopen. Het klinkt allemaal heel logisch. Totdat je met Doerak loopt, die zich niks van je aantrekt. Die het helemaal niet boeit dat jij het touw vasthebt en de leiding hoort te hebben. En dan? Blijf je dan vasthouden? Laat je los? Of schakel je om naar iets wat wel werkt? 

Pipo, Rakker en Doerak, hebben allemaal hun eigen karakters. Een eigen manier van omgaan. Een eigen wijze waarop je het maximale uit de situatie kan halen. Wat voor Pipo werkt, kan voor Doerak averechts werken. Zo gaat het ook in het dagelijks leven. Voor alle mensen, kinderen en problemen die je tegenkomt. 

Vroeger hield ik vast aan wat ik geleerd had. Tegenwoordig probeer ik een keer goed adem te halen en dan stel ik mezelf de vraag: ben ik aan het touwtrekken met een paard? 

“We gaan het nog een keertje doen. Alleen wil ik dit keer dat je losjes vasthoudt, ontspannen.” Het voelt heel raar om te doen wat hij zegt. Het voelt tegen natuurlijk. Ik doe wat hij zegt. Ik zet me niet schrap. Mijn spieren zijn ontspannen. En ik? Ik blijf staan. 

Gedachtes

‘Het gaat me nooit lukken,’ zegt het meisje met een snik in haar stem. ‘Het is te zwaar, ik kan het gewoon niet.’ Aan haar hele houding is te zien dat ze er niet meer in gelooft. Haar schouders hangen naar voren. Haar kin wijst niet langer meer fier naar voren, maar hangt naar beneden. Haar onderlip trilt en ze doet haar best niet in huilen uit te barsten. Ze houdt zich groot.

Ik heb mij wel eens als bovenstaand meisje gevoeld. Wel vaker dan eens, als ik eerlijk mag zijn. De laatste keer dat ik mij zo voelde was bij het schrijven van de speech die ik op de uitvaart van mijn vader zou vertellen. Ik wilde zo graag goed zijn boodschap overbrengen dat alles wat ik opschreef niet goed leek te zijn. Het was te gemaakt, te veel grapjes, te verdrietig en verzin nog maar wat dingen. Ik, degene die zo goed kan zijn met woorden, lukte het niet om te toveren op papier. 

Op zo’n moment kan je twee dingen doen: Je gedachten geloven en stoppen of luisteren naar je hart en doorgaan. De gedachtes in mijn hoofd, die ervoor zorgden dat ik ging twijfelen aan mezelf, zijn belemmerende gedachtes. En geloof mij, iedereen heeft er last van. Het verschilt alleen per persoon in welke mate je erdoor laat beperken. 

Een collega coach van mij omschrijft het als een ketting die vast zit aan je been. Deze sleep je met je mee, deze vertraagt je, en toch sleep je het voort. Mijn ketting werd zo zwaar, dat ik bijna op wilde geven. 

De boodschap van mijn vader was dat ik mijn hart moest volgen en doen waar ik gelukkig van word. Schrijven is een van mijn passies. Het is iets, wat ik graag doe en waarvan ik weet dat ik het kan. Ik ben op mijn yoga mat gaan liggen en heb in gedachte mijn ketting afgedaan. Ik ben op zoek gegaan naar mijn gevoel en naar wat mijn hart mij vertelde. 

Voor de microfoon staat een vrouw. Ze ademt een keer diep in en kijkt de zaal rond. Voor zich heeft ze een papiertje met daarop steekwoorden. Ze heeft er lang over getwijfeld, maar dit is wat voor haar goed voelde. Ze staat rechtop, schouders naar achteren. Alleen aan haar handen kun je zien dat ze zenuwachtig is. Als ze begint met vertellen, komen de woorden vanzelf tot haar. Ze vertelt het verhaal vanuit haar hart.

“Wat zou het paard doen?”

“Wanneer is voor jou de sessie geslaagd?”, vraag ik mijn coachee. “Dat is die nu al. Ik heb inzichten opgedaan waarmee ik verder kan.” Mijn adem stokt en mijn lichaam bevriest terwijl mijn hoofd vol stroomt met gedachtes. Nu al klaar? Maar we zijn pas net begonnen. Blijven deze inzichten haar genoeg bij, heb ik wel voldoende gedaan? En dan dringen de woorden tot me door: Voor haar is de sessie klaar. Ik adem in en zet mijn gedachten op zij. Ik concentreer me weer op mijn coachee. 

Op het moment dat ik begon met de coachopleiding had ik in mijn hoofd het ideaalplaatje: Er komt iemand bij je met een coachvraag. Je stelt twee vragen en komt direct tot de laag eronder. “Wow, hier gaat het om. Dat verband had ik nog niet gelegd”, zegt de coachee dan. We gaan naar de paarden en die doen precies wat er nodig is. We reflecteren wat er gebeurd is en dan komt het Amerikaanse huilmoment, de bevrijding en het loslaten van datgene wat de coachee al die tijd tegenhield. Ik vraag naar hoe ze het dan wel wilt en ik laat gelijk oefenen met de oplossingen. Vanaf nu vertoont zij ander gedrag. Opgelost. Supermakkelijk dat coachen. Toch? 

Terug naar de coachsessie die al klaar was, voordat ik had bedacht dat het zo was. Ik vraag of ze nog ergens behoefte aan heeft en ze wil graag even zitten in het weiland tussen de paarden. We hebben gewerkt aan het in verbinding zijn met jezelf. Ik zit in het zonnetje en kijk naar haar paard. Er schiet een vraag mijn hoofd in en ik besluit deze te stellen: “Wat zou je paard doen?” ‘Grappig dat je deze vraag stelt’, begint ze. ‘Ik heb mijn paard nog niet zo lang en in het begin moest ze heel erg wennen. Van mij mocht ze zichzelf zijn en doen wat ze wilde. Als ze geen zin had om een wandeling te maken, dan deden we dat niet. Deze vrijheid was heel verwarrend voor haar. Voordat ze bij de kudde mocht staan, heb ik haar eerst een keer samen met een ander paard gezet. Ze verdedigde heel agressief haar ruimte. Ik herkende mijn eigen lieve merrie niet meer en heb advies gevraagd aan iemand die veel van paarden weet. Zij vertelde mij dat mijn paardje op zoek was naar zichzelf. Dit deed ze door uit te proberen en te kijken wat werkt en wat niet. Op het moment dat ik haar bij de kudde heb gezet ging het goed. Nu zoveel maanden later heb ik weer een lief paard met zelfvertrouwen. Het ene moment werkt ze mee en daarna zorgt ze weer voor zichzelf door bijvoorbeeld aan te geven waar ze wil dat ik haar kriebel. Net zoals mijn merrie ga ik op zoek naar wat voor mij het beste werkt om in verbinding met mezelf te zijn. Ik ga het leren in het leven.” 

Ik ben er stil van. En stiekem, stiekem realiseer ik mij dat als de perfecte sessie bestaat, deze dicht in de buurt komt.