“Wat zou het paard doen?”

“Wanneer is voor jou de sessie geslaagd?”, vraag ik mijn coachee. “Dat is die nu al. Ik heb inzichten opgedaan waarmee ik verder kan.” Mijn adem stokt en mijn lichaam bevriest terwijl mijn hoofd vol stroomt met gedachtes. Nu al klaar? Maar we zijn pas net begonnen. Blijven deze inzichten haar genoeg bij, heb ik wel voldoende gedaan? En dan dringen de woorden tot me door: Voor haar is de sessie klaar. Ik adem in en zet mijn gedachten op zij. Ik concentreer me weer op mijn coachee. 

Op het moment dat ik begon met de coachopleiding had ik in mijn hoofd het ideaalplaatje: Er komt iemand bij je met een coachvraag. Je stelt twee vragen en komt direct tot de laag eronder. “Wow, hier gaat het om. Dat verband had ik nog niet gelegd”, zegt de coachee dan. We gaan naar de paarden en die doen precies wat er nodig is. We reflecteren wat er gebeurd is en dan komt het Amerikaanse huilmoment, de bevrijding en het loslaten van datgene wat de coachee al die tijd tegenhield. Ik vraag naar hoe ze het dan wel wilt en ik laat gelijk oefenen met de oplossingen. Vanaf nu vertoont zij ander gedrag. Opgelost. Supermakkelijk dat coachen. Toch? 

Terug naar de coachsessie die al klaar was, voordat ik had bedacht dat het zo was. Ik vraag of ze nog ergens behoefte aan heeft en ze wil graag even zitten in het weiland tussen de paarden. We hebben gewerkt aan het in verbinding zijn met jezelf. Ik zit in het zonnetje en kijk naar haar paard. Er schiet een vraag mijn hoofd in en ik besluit deze te stellen: “Wat zou je paard doen?” ‘Grappig dat je deze vraag stelt’, begint ze. ‘Ik heb mijn paard nog niet zo lang en in het begin moest ze heel erg wennen. Van mij mocht ze zichzelf zijn en doen wat ze wilde. Als ze geen zin had om een wandeling te maken, dan deden we dat niet. Deze vrijheid was heel verwarrend voor haar. Voordat ze bij de kudde mocht staan, heb ik haar eerst een keer samen met een ander paard gezet. Ze verdedigde heel agressief haar ruimte. Ik herkende mijn eigen lieve merrie niet meer en heb advies gevraagd aan iemand die veel van paarden weet. Zij vertelde mij dat mijn paardje op zoek was naar zichzelf. Dit deed ze door uit te proberen en te kijken wat werkt en wat niet. Op het moment dat ik haar bij de kudde heb gezet ging het goed. Nu zoveel maanden later heb ik weer een lief paard met zelfvertrouwen. Het ene moment werkt ze mee en daarna zorgt ze weer voor zichzelf door bijvoorbeeld aan te geven waar ze wil dat ik haar kriebel. Net zoals mijn merrie ga ik op zoek naar wat voor mij het beste werkt om in verbinding met mezelf te zijn. Ik ga het leren in het leven.” 

Ik ben er stil van. En stiekem, stiekem realiseer ik mij dat als de perfecte sessie bestaat, deze dicht in de buurt komt.