Doen alsof je een paard bent

vier paarden op een rij aan het grazen

“Don’t keep me dry” klinkt er door mijn oortjes heen terwijl de regen met bakken naar beneden komt. Ik heb net ontdekt dat mijn regenjas toch niet meer waterdicht is en dat deze korte weg naar huis iets langer (lees minimaal 15 minuten langer) is dan ik had bedacht. Toch ben ik aan het genieten. Ik ben zodanig om me heen aan het kijken dat ik pas door heb dat ik in een waterplas loop, als ik merk dat ik water verplaats met mijn schoen omdat de plas zo diep is. Er zijn tal van redenen om mijn humeur te kunnen laten bederven, maar ik blijf genieten. Ik heb net mijn benen gestrekt in een mooi natuurgebied. Als ik een paard was geweest, dan had je me bokkend van vrolijkheid voorbij zien rennen. 

Laatst vroeg iemand op social media hoe hij meer gelukkig kon zijn. Mijn ‘simpele’ antwoord: door te doen alsof je een paard bent. Ik kan de fronsen op iedereens voorhoofd al voor me zien, wat heeft ze nu weer verzonnen. Maar geloof mij, het is heel simpel. 

Heb jij ooit een paard in de natuur zich druk zien maken om het feit hoe ze gelukkiger kunnen zijn? Een paard in de natuur gaat drinken als ze dorst hebben, eten als ze trek hebben. Die maakt zich niet druk om alle boodschappen die ze nog moeten doen, vrienden die ze al te lang niet hebben gebeld, alle klusjes in huis die nog gedaan moeten worden of om het feit dat hun baasje er nog niet is en de les al over 15 minuten begint… 

Paarden zijn in het hier en nu. Ze genieten van wat er is. Dat betekent lekker languit in de zon gaan liggen als het warm is. Rennen, bokken en gek doen als er een windje staat of als er eindelijk weer wat regen valt. 

Een van mijn meest waardevolle herinneringen is dat ik samen met mijn beste vriendin vier paardjes ging opzoeken in het weiland waar ze stonden. Ik probeer woorden te vinden om het te omschrijven, maar ik kom niet verder dan dat ik helemaal zen was. En zo simpel is het eigenlijk ook. Op dat moment was ik met mijn volle aandacht bij de paarden en aan het genieten. Ik was eventjes net als een paard. 

En jij? Mag jij helemaal in het moment zijn? Alle gedachten loslaten en je aandacht geven op wat er nu gebeurt. Welke geluiden je hoort, wat je ruikt, wat je ziet, wat je voelt… eventjes een paard zijn. Mag dat? 

 

Kusjestijd

Ik wil de paddock uitlopen, maar Shelby is het daar niet mee eens. Ze versnelt iets zodat ze mij inhaalt en zodra ze ver genoeg voor me is draait ze zich zo dat haar kont voor de uitgang staat en met haar gezicht naar mij toe. ‘Hierblijven!’ Lijkt ze te zeggen, ‘het is kusjestijd’.

Eigenlijk zou ik vandaag niet naar stal gaan. Shelby zou een rustdagje hebben en ik ook. Gister had ze echter een iets warm voetje en daarom besloot ik vandaag toch even te gaan kijken uit mijn werk. Een pitstop om daarna rustig thuis te gaan zitten. Met mijn kont op een stoel, gezicht in de zon en even helemaal niks te hoeven. Wat ik overigens een uurtje volhoud max, maar het gaat om het idee he. Geen verplichtingen, geen haast, niet van de ene naar de andere plek, niet van het ene klusje naar het andere taakje. Eventjes niks. Dat was mijn idee.

Shelby had andere plannen. Ze was superblij om me te zien en ze overspoelde me met kusjes. Want kusjes = snoepje. Vooruit dan maar. Ik probeer haar been te voelen of die nog iets warmer is, maar ze blijft zich verplaatsen. Stilstaan? Nergens voor nodig. Ik voel de lach op mij gezicht. Hoe kan je nou boos worden op zo’n lieverd? 

Als ik het zo achteraf bekijken dan zie ik het duidelijk voor me. Ik was weer figuurlijk gezien aan het touwtrekken met een paard. Ik trok mezelf voort naar een stoel voor een uurtje rust, om daarna weer door te gaan. Met de lijst taken die ik voor mezelf heb bedacht.  Eventjes blog schrijven, eventjes huiswerk maken voor de studie, nog even leren, en ga zo maar door. 

Shelby liet me zien dat ik ook bij haar in het zand kon gaan zitten. Om eventjes helemaal hier te zijn. Te genieten van het moment, van het zonnetje en van haar. Zij wilde me de rust geven die ik nodig had. En in plaats van het te accepteren of uberhaupt ook maar te zien, verviel ik mijn oude fout. Mezelf voorttrekkend aan een touw van taak naar taak volgens de planning, met ingeplande rust dat wel. 

Shelby gaf figuurlijk een ruk aan het touw zodat ik los zou laten. Waarom? Omdat het kan. Zij gaf mij in vijf minuten een moment van inzicht dat ik weer even nodig had. 

Dit is een kort voorbeeld hoe krachtig een sessie kan zijn. Hoe snel iets naar boven kan komen. Herken je iets? Ben jij ook wel eens aan figuurlijk aan het touwtrekken met een paard?

Gun jezelf een sessie met een paard. Gun jezelf een Shelby. Gun jezelf kusjestijd als die aangeboden wordt. Laat je touw eens los. #omdathetkan  

Daar sta ik dan

In de verte zijn de paarden aan het grazen. Ik sta nog precies op dezelfde plek. Dit beeld en gevoel staat vast in mijn geheugen. 

Een kwartier voor dit moment: 

Ik heb een hindernis gebouwd in de opening van de bak en daarna twee pionnen neergezet. De hindernis staat letterlijk voor een te nemen hindernis in mijn leven. Ik vraag aan Fellow of hij samen met mij over de hindernis wil gaan. Hij accepteert. Ik doe hem een halster om en samengaan we op pad. Bij de eerste pion wil ik stil gaan staan, maar ik merk dat ik plaats moet maken. Oude Bloem en Puck zijn ons gevolgd. Bij de tweede pion voel ik voldoende ruimte. Ik ga stilstaan en doe Fellows halster af. Heel even staan we daar met zijn drieën tot de paarden doorlopen naar het gras. Ik kijk nog een keer naar achter, naar de hindernis en zie Beau staan. Hij wacht tot ik oogcontact met hem maak en gaat er dan overheen. Hij loopt in een rechte lijn door naar zijn vriendjes. Ik blijf staan, onwetend op dat moment hoe lang deze sessie nog bij me zal blijven. 

Het voelt nog als de dag van gisteren, maar we zijn nu een jaar verder. Drie blokken op rij zijn er paarden langs me heen gelopen. ‘Wat zegt het jou’ vroeg een cursusgenoot die het ook opviel. Ik wist dat het iets moest betekenen, maar op dat moment voelde het voor mij als iemand die vroeg of ik de roze olifant niet zag. Ik kan je vertellen dat er geen olifant te bekennen was voor mij. Die was nog ergens in Afrika. 

In gedachten zie ik ze nog steeds voor bij mij lopen, zo zelfverzekerd. Ik voel me nog steeds stilstaan daar, onzeker, niet wetende wat te doen en daarom maar niets doende. Als je aan mij vraagt of ik vaak onzeker ben, dan zeg ik ja. Als ik het even alleen op het schrijven betrek dan twijfel ik heel vaak of het wel goed genoeg is, of het wel interessant is. Terwijl dat niet mijn hoofddoel van het schrijven is. Ik schrijf om mijn gevoel te delen, mijn ervaringen in het leven en mijn ervaringen met paarden en coachen met paarden. En iedereen die ik daarmee raak, inspireer, aan het denken zet is een bonus. 

In mijn hoofd komt er een vraag op. Als een paard iets wil wat zou hij dan doen? Ik denk aan Shelby, die als ze een koekje wilt me een kusje geeft. Ik denk aan Rimke die zo de stal van de buren in loopt, omdat daar eten in ligt. Ik denk aan Corvette die niet vast wilde staan en daarom zich altijd losmaakte. Als een paard iets wil, dan doen ze nooit onzeker. Ze gaan ernaartoe. Ze gaan in beweging.  

Als ik ooit mijn boek wil schrijven dan denk ik dat het tijd wordt om in beweging te komen. Om de roze olifant een knuffel te geven en samen op weg te gaan.