Kusjestijd

Ik wil de paddock uitlopen, maar Shelby is het daar niet mee eens. Ze versnelt iets zodat ze mij inhaalt en zodra ze ver genoeg voor me is draait ze zich zo dat haar kont voor de uitgang staat en met haar gezicht naar mij toe. ‘Hierblijven!’ Lijkt ze te zeggen, ‘het is kusjestijd’.

Eigenlijk zou ik vandaag niet naar stal gaan. Shelby zou een rustdagje hebben en ik ook. Gister had ze echter een iets warm voetje en daarom besloot ik vandaag toch even te gaan kijken uit mijn werk. Een pitstop om daarna rustig thuis te gaan zitten. Met mijn kont op een stoel, gezicht in de zon en even helemaal niks te hoeven. Wat ik overigens een uurtje volhoud max, maar het gaat om het idee he. Geen verplichtingen, geen haast, niet van de ene naar de andere plek, niet van het ene klusje naar het andere taakje. Eventjes niks. Dat was mijn idee.

Shelby had andere plannen. Ze was superblij om me te zien en ze overspoelde me met kusjes. Want kusjes = snoepje. Vooruit dan maar. Ik probeer haar been te voelen of die nog iets warmer is, maar ze blijft zich verplaatsen. Stilstaan? Nergens voor nodig. Ik voel de lach op mij gezicht. Hoe kan je nou boos worden op zo’n lieverd? 

Als ik het zo achteraf bekijken dan zie ik het duidelijk voor me. Ik was weer figuurlijk gezien aan het touwtrekken met een paard. Ik trok mezelf voort naar een stoel voor een uurtje rust, om daarna weer door te gaan. Met de lijst taken die ik voor mezelf heb bedacht.  Eventjes blog schrijven, eventjes huiswerk maken voor de studie, nog even leren, en ga zo maar door. 

Shelby liet me zien dat ik ook bij haar in het zand kon gaan zitten. Om eventjes helemaal hier te zijn. Te genieten van het moment, van het zonnetje en van haar. Zij wilde me de rust geven die ik nodig had. En in plaats van het te accepteren of uberhaupt ook maar te zien, verviel ik mijn oude fout. Mezelf voorttrekkend aan een touw van taak naar taak volgens de planning, met ingeplande rust dat wel. 

Shelby gaf figuurlijk een ruk aan het touw zodat ik los zou laten. Waarom? Omdat het kan. Zij gaf mij in vijf minuten een moment van inzicht dat ik weer even nodig had. 

Dit is een kort voorbeeld hoe krachtig een sessie kan zijn. Hoe snel iets naar boven kan komen. Herken je iets? Ben jij ook wel eens aan figuurlijk aan het touwtrekken met een paard?

Gun jezelf een sessie met een paard. Gun jezelf een Shelby. Gun jezelf kusjestijd als die aangeboden wordt. Laat je touw eens los. #omdathetkan  

Gedachtes

‘Het gaat me nooit lukken,’ zegt het meisje met een snik in haar stem. ‘Het is te zwaar, ik kan het gewoon niet.’ Aan haar hele houding is te zien dat ze er niet meer in gelooft. Haar schouders hangen naar voren. Haar kin wijst niet langer meer fier naar voren, maar hangt naar beneden. Haar onderlip trilt en ze doet haar best niet in huilen uit te barsten. Ze houdt zich groot.

Ik heb mij wel eens als bovenstaand meisje gevoeld. Wel vaker dan eens, als ik eerlijk mag zijn. De laatste keer dat ik mij zo voelde was bij het schrijven van de speech die ik op de uitvaart van mijn vader zou vertellen. Ik wilde zo graag goed zijn boodschap overbrengen dat alles wat ik opschreef niet goed leek te zijn. Het was te gemaakt, te veel grapjes, te verdrietig en verzin nog maar wat dingen. Ik, degene die zo goed kan zijn met woorden, lukte het niet om te toveren op papier. 

Op zo’n moment kan je twee dingen doen: Je gedachten geloven en stoppen of luisteren naar je hart en doorgaan. De gedachtes in mijn hoofd, die ervoor zorgden dat ik ging twijfelen aan mezelf, zijn belemmerende gedachtes. En geloof mij, iedereen heeft er last van. Het verschilt alleen per persoon in welke mate je erdoor laat beperken. 

Een collega coach van mij omschrijft het als een ketting die vast zit aan je been. Deze sleep je met je mee, deze vertraagt je, en toch sleep je het voort. Mijn ketting werd zo zwaar, dat ik bijna op wilde geven. 

De boodschap van mijn vader was dat ik mijn hart moest volgen en doen waar ik gelukkig van word. Schrijven is een van mijn passies. Het is iets, wat ik graag doe en waarvan ik weet dat ik het kan. Ik ben op mijn yoga mat gaan liggen en heb in gedachte mijn ketting afgedaan. Ik ben op zoek gegaan naar mijn gevoel en naar wat mijn hart mij vertelde. 

Voor de microfoon staat een vrouw. Ze ademt een keer diep in en kijkt de zaal rond. Voor zich heeft ze een papiertje met daarop steekwoorden. Ze heeft er lang over getwijfeld, maar dit is wat voor haar goed voelde. Ze staat rechtop, schouders naar achteren. Alleen aan haar handen kun je zien dat ze zenuwachtig is. Als ze begint met vertellen, komen de woorden vanzelf tot haar. Ze vertelt het verhaal vanuit haar hart.