Meer verbinding krijgen door je manier van praten aan te passen

gefrustreerde Shelby en Anna

If the horse says no, maybe you have blocked the answer yes. 

“Je moet sneller praten” zei de instructrice tegen mij. Verbaasd keek ik haar aan. Wat zou het gaan helpen als ik hardop heel snel alle woorden achter elkaar zou zeggen… het zou wel grappig zijn als mijn paard dan ineens wel had gedaan wat ik vroeg. Gelukkig, of misschien helaas voor de toeschouwers, bedoelde ze het figuurlijk. Het paard reageerde niet op wat ik deed. Door de manier waarop ik mijn hulpen gaf aan te passen, in dit geval sneller, moest ik kijken of ik dan wel reactie kreeg van het paard. Een paar dagen later realiseerde ik mij dat ik dit veel breder kon trekken. Door mijn manier van praten aan te passen kan ik veel meer verbinding krijgen met mensen. En dieren. 

Makkelijk gezegd, moeilijker in de praktijk. Je praat toch het liefst in je voorkeursstijl. Probeer maar eens je manier van schrijven aan te passen. Je kan als je best doet echt wel netjes schrijven, maar op het moment dat je druk bent of haast hebt of er geen aandacht aan besteed dan schrijf je zoals je altijd doet. Praten en communiceren is net zo. 

Laatst zat ik te paard in het bos. Lichtelijk gefrustreerd en beetje radeloos. Ik deed zo mijn best rustig te blijven en samen te werken met het paard, maar het ene moment werd ik compleet genegeerd en het volgende moment kreeg ik een te overdreven reactie. Om het visueel te maken: Het is net alsof je aan het fietsen bent en het ene moment stilstaat en het andere moment vooruitschiet. Terwijl jij denkt dat je precies even hard trapt als daarvoor. Zoals ik al zei: frustrerend. Wat ik dan doe als ik te paard zit is vaak even stappen, teugels laten vieren en niks meer vragen. 

Als bij mij de druk eraf is en de rust is teruggekeerd dan kan ik ineens wel zien wat er echt gebeurde. Zo ook deze keer. Ik blokkeerde het paard. Ik gaf wel een hulp, maar tegelijk blokkeerde ik hem zodat hij niet de gewenste reactie kon geven. Het is net als trappen op je fiets terwijl je tegelijkertijd je remmen indrukt. Dan kom je niet vooruit. Nu is het met een fiets nog makkelijk communiceren. Je laat je remmen los, verandert van versnelling en je gaat vooruit. Met paarden, dieren en mensen is het toch net ietsjes anders. 

Misschien herken je het wel. Dat je in gesprek bent met iemand en gefrustreerd raakt omdat die ander je niet begrijpt. En je bent nog wel zo duidelijk. De ander heeft gewoon een bord voor zijn kop. Bedoel hoe simpel kan het zijn… Als je vooruit wilt, moet je niet tegelijk remmen. Probeer het ineens om te draaien en afstand te nemen. Wat gebeurt er echt? Misschien drukt de ander zijn remmen niet in, maar hangt er een te zware aanhanger achter.

Voor mij helpt het om rust te nemen. Eventjes letterlijk en figuurlijk afstand nemen en nagaan wat ik kan aanpassen zodat ik wel verbinding krijg. Communicatie komt altijd van twee kanten. Ik vraag mezelf af, wat doe ik dat de ander blokkeert? Misschien heb ik wel het antwoord ja geblokkeerd. Dus kijk niet gek op als jij mij ineens heel snel ziet praten. Doe me eens na zou ik zeggen;) 

Want vaak als ik snel praat, dan krijg ik meer dan waar ik om heb gevraagd of krijg ik het makkelijker of sneller. En dat alles terwijl ik mezelf kan blijven. 

Anna geeft Shelby kusje
Van frustratie naar verbinding

Ik ben er wel, maar ik ben er niet

Een fractie voordat het gebeurde, raakte ik echt in paniek. Niet weer, dacht ik. Mijn auto klapte tegen de vangrail en schaarde terug tegen de trailer aan. Op het moment dat ik stilstond, wilde ik het liefst maar één ding: heel hard huilen en tegen iemand aankruipen die tegen me zou zeggen dat alles goed zou komen. Ik had behoefte aan bescherming en getroost te worden. Tegelijkertijd ging mijn hart uit naar het paard in de trailer, en wist ik dat zij mijn hulp nu nodig had. Elke dag ben ik dankbaar voor dat het is afgelopen ‘met alleen maar blikschade’. 

Ik heb denk ik nog nooit eerlijk gezegd hoe erg ik in shock was na het ongeluk. Ik liet het ook niet zien, want ik was grapjes aan het maken. “Altijd al een deel van de snelweg willen laten afzetten” en “ik mocht het jaar niet meer beginnen met een knal dus ik dacht ik ga zo het jaar maar uit.” Daarnaast sloot ik me ook af. Tegen iedereen die tegen me zei dat ze het fijn hadden gevonden als ik niet in mijn eentje in de auto had gezeten, antwoordde ik dat die het ongeluk niet hadden kunnen voorkomen. Nu achteraf, besef ik wat ik aan het doen was. Ik stelde me groot op, ik stel me altijd groot op. Kijk maar even hoe goed ik dit allemaal oplos, ik red me wel. Ik geef wel toe dat ik geschrokken was, maar kijk nou hoe sterk persoon ik ben. Hoe harder ik grapjes maak, hoe heftiger het vaak is.  Alles om maar niet toe te hoeven geven aan de spanning, om te laten zien aan anderen dat ik gekwetst ben. Want wat nou als ik dat laat zien en ze lopen van me weg? 

Ik wilde het liefst getroost worden, toe kunnen geven aan alle emoties, alle schrik en alle spanning. Ik wilde geholpen worden, maar wat ik deed was mij groothouden. ‘Wil je me troosten? Dankjewel, maar dat heb ik niet nodig.’ Dat liet ik met mijn lichaamstaal en met mijn woorden zien. Je kunt het vergelijken met heel erg honger hebben en dan nee zeggen als je eten aangeboden krijgt. Ik doe het niet expres, dit is mijn overlevingsstrategie die ik vroeger geleerd heb. Er te zijn, zonder er te zijn. 

Inmiddels heb ik na twee auto-ongelukken en een psychische zware revalidatie weer verbinding gekregen met mezelf. Ik heb geleerd er voor mezelf te zijn en naar mijn lichaam te luisteren. Aan te geven wanneer ik honger heb of te vragen als ik hulp nodig heb. De ene keer gaat dat goed, de andere keer wat minder. 

Dit is waar ik jou als coach bij wil helpen: het in verbinding komen met jezelf, met je lichaam, je wensen en je dromen. Omdat ik wou dat ik mezelf dat eerder had gegund en ik weet hoeveel ik eraan heb. Want mijn vrienden? Die zijn er nog steeds. 

Kusjestijd

Ik wil de paddock uitlopen, maar Shelby is het daar niet mee eens. Ze versnelt iets zodat ze mij inhaalt en zodra ze ver genoeg voor me is draait ze zich zo dat haar kont voor de uitgang staat en met haar gezicht naar mij toe. ‘Hierblijven!’ Lijkt ze te zeggen, ‘het is kusjestijd’.

Eigenlijk zou ik vandaag niet naar stal gaan. Shelby zou een rustdagje hebben en ik ook. Gister had ze echter een iets warm voetje en daarom besloot ik vandaag toch even te gaan kijken uit mijn werk. Een pitstop om daarna rustig thuis te gaan zitten. Met mijn kont op een stoel, gezicht in de zon en even helemaal niks te hoeven. Wat ik overigens een uurtje volhoud max, maar het gaat om het idee he. Geen verplichtingen, geen haast, niet van de ene naar de andere plek, niet van het ene klusje naar het andere taakje. Eventjes niks. Dat was mijn idee.

Shelby had andere plannen. Ze was superblij om me te zien en ze overspoelde me met kusjes. Want kusjes = snoepje. Vooruit dan maar. Ik probeer haar been te voelen of die nog iets warmer is, maar ze blijft zich verplaatsen. Stilstaan? Nergens voor nodig. Ik voel de lach op mij gezicht. Hoe kan je nou boos worden op zo’n lieverd? 

Als ik het zo achteraf bekijken dan zie ik het duidelijk voor me. Ik was weer figuurlijk gezien aan het touwtrekken met een paard. Ik trok mezelf voort naar een stoel voor een uurtje rust, om daarna weer door te gaan. Met de lijst taken die ik voor mezelf heb bedacht.  Eventjes blog schrijven, eventjes huiswerk maken voor de studie, nog even leren, en ga zo maar door. 

Shelby liet me zien dat ik ook bij haar in het zand kon gaan zitten. Om eventjes helemaal hier te zijn. Te genieten van het moment, van het zonnetje en van haar. Zij wilde me de rust geven die ik nodig had. En in plaats van het te accepteren of uberhaupt ook maar te zien, verviel ik mijn oude fout. Mezelf voorttrekkend aan een touw van taak naar taak volgens de planning, met ingeplande rust dat wel. 

Shelby gaf figuurlijk een ruk aan het touw zodat ik los zou laten. Waarom? Omdat het kan. Zij gaf mij in vijf minuten een moment van inzicht dat ik weer even nodig had. 

Dit is een kort voorbeeld hoe krachtig een sessie kan zijn. Hoe snel iets naar boven kan komen. Herken je iets? Ben jij ook wel eens aan figuurlijk aan het touwtrekken met een paard?

Gun jezelf een sessie met een paard. Gun jezelf een Shelby. Gun jezelf kusjestijd als die aangeboden wordt. Laat je touw eens los. #omdathetkan