Gedachtes

‘Het gaat me nooit lukken,’ zegt het meisje met een snik in haar stem. ‘Het is te zwaar, ik kan het gewoon niet.’ Aan haar hele houding is te zien dat ze er niet meer in gelooft. Haar schouders hangen naar voren. Haar kin wijst niet langer meer fier naar voren, maar hangt naar beneden. Haar onderlip trilt en ze doet haar best niet in huilen uit te barsten. Ze houdt zich groot.

Ik heb mij wel eens als bovenstaand meisje gevoeld. Wel vaker dan eens, als ik eerlijk mag zijn. De laatste keer dat ik mij zo voelde was bij het schrijven van de speech die ik op de uitvaart van mijn vader zou vertellen. Ik wilde zo graag goed zijn boodschap overbrengen dat alles wat ik opschreef niet goed leek te zijn. Het was te gemaakt, te veel grapjes, te verdrietig en verzin nog maar wat dingen. Ik, degene die zo goed kan zijn met woorden, lukte het niet om te toveren op papier. 

Op zo’n moment kan je twee dingen doen: Je gedachten geloven en stoppen of luisteren naar je hart en doorgaan. De gedachtes in mijn hoofd, die ervoor zorgden dat ik ging twijfelen aan mezelf, zijn belemmerende gedachtes. En geloof mij, iedereen heeft er last van. Het verschilt alleen per persoon in welke mate je erdoor laat beperken. 

Een collega coach van mij omschrijft het als een ketting die vast zit aan je been. Deze sleep je met je mee, deze vertraagt je, en toch sleep je het voort. Mijn ketting werd zo zwaar, dat ik bijna op wilde geven. 

De boodschap van mijn vader was dat ik mijn hart moest volgen en doen waar ik gelukkig van word. Schrijven is een van mijn passies. Het is iets, wat ik graag doe en waarvan ik weet dat ik het kan. Ik ben op mijn yoga mat gaan liggen en heb in gedachte mijn ketting afgedaan. Ik ben op zoek gegaan naar mijn gevoel en naar wat mijn hart mij vertelde. 

Voor de microfoon staat een vrouw. Ze ademt een keer diep in en kijkt de zaal rond. Voor zich heeft ze een papiertje met daarop steekwoorden. Ze heeft er lang over getwijfeld, maar dit is wat voor haar goed voelde. Ze staat rechtop, schouders naar achteren. Alleen aan haar handen kun je zien dat ze zenuwachtig is. Als ze begint met vertellen, komen de woorden vanzelf tot haar. Ze vertelt het verhaal vanuit haar hart.