Meer verbinding krijgen door je manier van praten aan te passen

gefrustreerde Shelby en Anna

If the horse says no, maybe you have blocked the answer yes. 

“Je moet sneller praten” zei de instructrice tegen mij. Verbaasd keek ik haar aan. Wat zou het gaan helpen als ik hardop heel snel alle woorden achter elkaar zou zeggen… het zou wel grappig zijn als mijn paard dan ineens wel had gedaan wat ik vroeg. Gelukkig, of misschien helaas voor de toeschouwers, bedoelde ze het figuurlijk. Het paard reageerde niet op wat ik deed. Door de manier waarop ik mijn hulpen gaf aan te passen, in dit geval sneller, moest ik kijken of ik dan wel reactie kreeg van het paard. Een paar dagen later realiseerde ik mij dat ik dit veel breder kon trekken. Door mijn manier van praten aan te passen kan ik veel meer verbinding krijgen met mensen. En dieren. 

Makkelijk gezegd, moeilijker in de praktijk. Je praat toch het liefst in je voorkeursstijl. Probeer maar eens je manier van schrijven aan te passen. Je kan als je best doet echt wel netjes schrijven, maar op het moment dat je druk bent of haast hebt of er geen aandacht aan besteed dan schrijf je zoals je altijd doet. Praten en communiceren is net zo. 

Laatst zat ik te paard in het bos. Lichtelijk gefrustreerd en beetje radeloos. Ik deed zo mijn best rustig te blijven en samen te werken met het paard, maar het ene moment werd ik compleet genegeerd en het volgende moment kreeg ik een te overdreven reactie. Om het visueel te maken: Het is net alsof je aan het fietsen bent en het ene moment stilstaat en het andere moment vooruitschiet. Terwijl jij denkt dat je precies even hard trapt als daarvoor. Zoals ik al zei: frustrerend. Wat ik dan doe als ik te paard zit is vaak even stappen, teugels laten vieren en niks meer vragen. 

Als bij mij de druk eraf is en de rust is teruggekeerd dan kan ik ineens wel zien wat er echt gebeurde. Zo ook deze keer. Ik blokkeerde het paard. Ik gaf wel een hulp, maar tegelijk blokkeerde ik hem zodat hij niet de gewenste reactie kon geven. Het is net als trappen op je fiets terwijl je tegelijkertijd je remmen indrukt. Dan kom je niet vooruit. Nu is het met een fiets nog makkelijk communiceren. Je laat je remmen los, verandert van versnelling en je gaat vooruit. Met paarden, dieren en mensen is het toch net ietsjes anders. 

Misschien herken je het wel. Dat je in gesprek bent met iemand en gefrustreerd raakt omdat die ander je niet begrijpt. En je bent nog wel zo duidelijk. De ander heeft gewoon een bord voor zijn kop. Bedoel hoe simpel kan het zijn… Als je vooruit wilt, moet je niet tegelijk remmen. Probeer het ineens om te draaien en afstand te nemen. Wat gebeurt er echt? Misschien drukt de ander zijn remmen niet in, maar hangt er een te zware aanhanger achter.

Voor mij helpt het om rust te nemen. Eventjes letterlijk en figuurlijk afstand nemen en nagaan wat ik kan aanpassen zodat ik wel verbinding krijg. Communicatie komt altijd van twee kanten. Ik vraag mezelf af, wat doe ik dat de ander blokkeert? Misschien heb ik wel het antwoord ja geblokkeerd. Dus kijk niet gek op als jij mij ineens heel snel ziet praten. Doe me eens na zou ik zeggen;) 

Want vaak als ik snel praat, dan krijg ik meer dan waar ik om heb gevraagd of krijg ik het makkelijker of sneller. En dat alles terwijl ik mezelf kan blijven. 

Anna geeft Shelby kusje
Van frustratie naar verbinding

Proost op het leven en volg je hart

Proost op het leven

Net als bijna een jaar geleden wil ik graag met jullie het glas heffen op het leven en op alle mensen en dieren die ons dierbaar zijn. Ik sta nog wekelijks stil bij de levensles die mijn vader mij meegaf. We leven nu, geniet ervan. De beste manier om dit te doen is stil te staan bij wat je doet, wat je voelt en je hart leren volgen.

Verbinden met jezelf, met je diepste gevoelens, met je kwetsbare kant is misschien wel een van de moeilijkste dingen die er zijn. Ik zal een simpel voorbeeld geven. Een van mijn grootste wensen is het hebben van een eigen hond en paard. Een hele mooi wens, die ik nu niet realiseer vanwege allerlei redenen. De twee grootste zijn dat ik te onregelmatig thuis ben voor een eigen hond en ik heb niet voldoende geld voor een eigen paard. Belangrijke redenen om het niet te doen toch? 

Van de week was ik uit eten toen er een hond naar me toe kwam gelopen en zo naast mijn stoel kwam liggen. Ik werd geadopteerd door een hond. Als het aan mij had gelegen had ik zo de hond meegenomen, maar ik denk dat het baasje dat niet zo op prijs zou hebben gesteld. Als ik bij honden ben, dan ben ik zo gelukkig. Lekker samen wandelen en genieten van de natuur, horen hoe de vogels fluiten, zien hoe gelukkig de hond is als we naar het water gaan, spelletjes doen. Maar ja een hond kost wel geld, dan moet ik wel heel vroeg opstaan, de hond moet alleen zitten en met het slechte weer moet je ook naar buiten…. 

Dit jaar was ik het gelukkigst op het moment dat ik Shelby mocht doen zeven dagen in de week. Soms was het zwaar, maar als ik bij haar was, dan was alles goed. Even een kusje en ik kon weer lachen. Alle zorgen van de dag was ik kwijt, het enige wat telde was dat moment. 

Anna Elizabeth geeft Shelby een kusje

Misschien dat een aantal van jullie het herkennen, maar als ik omringd door dieren ben, dan voel ik mij gewoon thuis. Als honden en paarden me zo gelukkig maken, waarom heb ik ze dan niet? Waarom maak ik geen werk van mijn wensenlijst? Omdat het gemakkelijker is in mijn ‘klacht’, mijn excuses te blijven hangen dan voor geluk te kiezen. Want dat betekent toegeven en er werk van gaan maken. Aan de slag gaan met wat als ik het financieel niet red en de tijden? Maar wat als dat mij een van de gelukkigste personen op aarde maakt? Dat verdien ik. En jij ook! 

Dus wat staat er op jouw wensenlijst? Wat zijn dingen waar jij gelukkig van wordt, maar die je zelden doet. Wat zijn wensen waar je blijft hangen in je excuses en waar je geen werk van maakt. Nog makkelijker, wat zijn je excuses? Voor elk excuus is namelijk een oplossing. Ga aan het werk met je mits en maren. 

Kies een wens uit, schenk je glas vol en hef het. Ik hoop dat je samen met mij wil proosten op deze wens. Ik hoop dat mijn wens en die van jou volgend jaar zijn uitgekomen of een stuk dichterbij zijn. Op het leven! Want we leven nu. 

Ik ben er wel, maar ik ben er niet

Een fractie voordat het gebeurde, raakte ik echt in paniek. Niet weer, dacht ik. Mijn auto klapte tegen de vangrail en schaarde terug tegen de trailer aan. Op het moment dat ik stilstond, wilde ik het liefst maar één ding: heel hard huilen en tegen iemand aankruipen die tegen me zou zeggen dat alles goed zou komen. Ik had behoefte aan bescherming en getroost te worden. Tegelijkertijd ging mijn hart uit naar het paard in de trailer, en wist ik dat zij mijn hulp nu nodig had. Elke dag ben ik dankbaar voor dat het is afgelopen ‘met alleen maar blikschade’. 

Ik heb denk ik nog nooit eerlijk gezegd hoe erg ik in shock was na het ongeluk. Ik liet het ook niet zien, want ik was grapjes aan het maken. “Altijd al een deel van de snelweg willen laten afzetten” en “ik mocht het jaar niet meer beginnen met een knal dus ik dacht ik ga zo het jaar maar uit.” Daarnaast sloot ik me ook af. Tegen iedereen die tegen me zei dat ze het fijn hadden gevonden als ik niet in mijn eentje in de auto had gezeten, antwoordde ik dat die het ongeluk niet hadden kunnen voorkomen. Nu achteraf, besef ik wat ik aan het doen was. Ik stelde me groot op, ik stel me altijd groot op. Kijk maar even hoe goed ik dit allemaal oplos, ik red me wel. Ik geef wel toe dat ik geschrokken was, maar kijk nou hoe sterk persoon ik ben. Hoe harder ik grapjes maak, hoe heftiger het vaak is.  Alles om maar niet toe te hoeven geven aan de spanning, om te laten zien aan anderen dat ik gekwetst ben. Want wat nou als ik dat laat zien en ze lopen van me weg? 

Ik wilde het liefst getroost worden, toe kunnen geven aan alle emoties, alle schrik en alle spanning. Ik wilde geholpen worden, maar wat ik deed was mij groothouden. ‘Wil je me troosten? Dankjewel, maar dat heb ik niet nodig.’ Dat liet ik met mijn lichaamstaal en met mijn woorden zien. Je kunt het vergelijken met heel erg honger hebben en dan nee zeggen als je eten aangeboden krijgt. Ik doe het niet expres, dit is mijn overlevingsstrategie die ik vroeger geleerd heb. Er te zijn, zonder er te zijn. 

Inmiddels heb ik na twee auto-ongelukken en een psychische zware revalidatie weer verbinding gekregen met mezelf. Ik heb geleerd er voor mezelf te zijn en naar mijn lichaam te luisteren. Aan te geven wanneer ik honger heb of te vragen als ik hulp nodig heb. De ene keer gaat dat goed, de andere keer wat minder. 

Dit is waar ik jou als coach bij wil helpen: het in verbinding komen met jezelf, met je lichaam, je wensen en je dromen. Omdat ik wou dat ik mezelf dat eerder had gegund en ik weet hoeveel ik eraan heb. Want mijn vrienden? Die zijn er nog steeds.